Art Medical Center

Nie istnieje jedna, powszechnie przyjęta definicja przerostu warg sromowych, ale można powiedzieć, że przerost warg sromowych to dysproporcja rozmiaru wargi sromowej mniejszej, w porównaniu do wargi sromowej większej.

Innymi słowy, - jest po prostu wariantem prawidłowej anatomii tej okolicy, który może się podobać lub nie, a czasami bywa powodem zaburzonego komfortu życia pacjentki. Przerośnięte wargi wpływają bowiem niekorzystnie na życie seksualne, utrudniają utrzymanie higieny w miejscach intymnych, itp.

Pod uwagę należy wziąć również aspekt kulturowy, socjologiczny oraz mody na poprawianie własnego ciała, - zgodnie  z wyobrażeniem pacjentki, - który, w tym przypadku, obejmuje narząd płciowy zewnętrzny.

Z pomocą pacjentkom z tym problemem przychodzi ginekologia estetyczna. Labioplastyka jest zabiegiem chirurgicznym, mającym na celu uzyskanie estetyczniejszego wyglądu oraz poprawę funkcji tej okolicy.

Liczba zabiegów labioplastyki przeprowadzanych obecnie w Europie jest trudna do oszacowania, z powodu braku tego typu statystyk, ale wydaje się z roku na rok wzrastać. Jest to efektem zwiększających się oczekiwań pacjentek oraz ciągłego udoskonalania technik chirurgicznych.

Przerost warg sromowych może mieć charakter:

• wrodzony
• nabyty.

Przerost może być spowodowany wieloma różnymi czynnikami:

• podrażnieniem mechanicznym,
• stanami zapalnymi skóry tej okolicy,
• zastojem chłonki,
• nietrzymaniem moczu i wtórnym podrażnieniem skóry,
• porodem drogami natury powikłanym krwiakiem obejmującym wargę sromową,
• masturbacją.

Pacjentki skarżą się na problemy natury higienicznej, dyskomfort w trakcie ubierania i noszenia ciasnej bielizny, podczas jazdy na rowerze, bolesne współżycie z powodu przerośniętych warg sromowych mniejszych. Najczęstszym powodem interwencji chirurgicznej jest tutaj problem natury estetycznej. Innym, również częstym powodem zabiegu jest asymetria warg sromowych mniejszych (w tych przypadkach zabieg chirurgiczny może być ograniczony do jednej przerośniętej wargi).

Zabieg labioplastyki może być bezpiecznie przeprowadzony w każdym wieku, chociaż większość chirurgów za dolna granicę wieku przyjmuje 18 rok życia, czyli czas pełnej dojrzałości fizycznej pacjentki.

PRZECIWWSKAZANIA

Chirurgia redukcyjna warg sromowych nie jest wskazana u kobiet z aktywnymi chorobami zapalnymi i nowotworowymi w obrębie narządu płciowego. Kolejnymi przeciwwskazaniami są  nierealne oczekiwania pacjentki dotyczące swojego wyglądu, ogólny – zły stan zdrowia pacjentki, choroby towarzyszące, nieprawidłowości w wynikach badań przedoperacyjnych, zaburzenia krzepnięcia itd.

LECZENIE OPERACYJNE

Labioplastyka może być wykonana w każdym rodzaju znieczulenia (miejscowe, przewodowe lub ogólne), w zależności od preferencji chirurga lub życzenia pacjenta. Zabieg można łączyć  z innymi procedurami zakresu ginekologii estetycznej, chirurgii plastycznej lub ogólnej.

Nadmiar tkanki można usunąć nożem chirurgicznym z następowym podwiązaniem krwawiących naczyń lub ich elektrokoagulacją. Aktualnie preferowane są techniki elektrochirurgiczne lub laser. Brzegi rany zeszywa się szwami pojedynczymi lub szwem ciągłym o grubości nici 5-0 .

METODY

1. Oryginalna technika labioplastyki (amputation technique),  ograniczała się do prostej amputacji fragmentu warg sromowych i wielu chirurgów stosuje ją do dzisiaj. Główną wadą tej metody jest utrata naturalnie pofałdowanego brzegu wargi sromowej, co skutkuje nienaturalnym wyglądem. Metoda ta jest również związana z częstszym uszkodzeniem zakończeń nerwowych, co może być związane z hiperalgezją we wczesnym okresie pooperacyjnym, jak również utratą czucia w okresie późniejszym. Inną wadą tej metody jest możliwość wywinięcia się na zewnątrz wewnętrznej powierzchni wargi sromowej mniejszej, która normalnie nie jest widoczna.
2. Central wedge resection - technika po raz pierwszy opisana przez dr Altera w 1998 roku. Polega na wycięciu pełnej grubości tkanki wargi sromowej w kształcie litery V. Pozwala zachować naturalny wygląd brzegu wargi sromowej, nie jest jednak pozbawiona wad. W wyniku uszkodzeń zakończeń nerwów, - podobnie jak w technice amputacyjnej, - może dojść do hiperalgezji w wyniku tworzenia nerwiaków. Technika ta została zmodyfikowana w 2004 roku przez dr Giraldo.
3. De-epithelialization technique - opisana po raz pierwszy przez dr Choi w 2000 roku. Polega na usunięciu nabłonka w kształcie elipsy, przyśrodkowej i bocznej powierzchni wargi sromowej mniejszej, pozostawiając nienaruszony, wolny brzeg wargi. Technika ta pozwala w pełni zachować czuciową i erekcyjną funkcję warg sromowych mniejszych. Wadą jest możliwe  zwiększenie grubości wargi, szczególnie przy dużym przeroście.
4. Labioplastyka z redukcją napletka łechtaczki. Niektóre pacjentki mają przerośnięty napletek łechtaczki, co może utrudniać jej stymulacje w czasie współżycia. Korekcja chirurgiczna w tych przypadkach polega na plastyce Y lub V nadmiaru skóry nad łechtaczką.

Nie istnieje jedna, idealna i uniwersalna technika labioplastyki, która mogła by być polecana wszystkim pacjentkom, - zadaniem lekarza jest dopasowanie techniki operacji - do danej sytuacji anatomicznej (czasami łączy się techniki dla uzyskania najlepszego efektu).

POSTĘPOWANIE PRZEDOPERACYJNE

Badanie pacjentki odbywa się w pozycji stojącej. Operujący lekarz powinien poznać ze szczegółami oczekiwania pacjenta. Granice planowanych cięć zaznaczane są na sali operacyjnej w pozycji ginekologicznej pacjentki, przed znieczuleniem miejscowym. Na początku zabiegu, pacjentka powinna otrzymać pojedynczą dawkę antybiotyku. Przygotowanie przedoperacyjne pacjenta obejmuje:

• ogólny wywiad lekarski,
• badanie przedmiotowe i ginekologiczne,
• wykonanie morfologii krwi oraz badań układu krzepnięcia( INR, APTT, czas protrombinowy).

POSTĘPOWANIE POOPERACYJNE

Pacjentka po zabiegu - w zależności od rodzaju zastosowanego znieczulenia - jest wypisywana z AMC jeszcze tego samego dnia, lub na dzień następny. Pierwsza wizyta pooperacyjna ma miejsce 7-10 dni po zabiegu. W przypadku obrzęku, bólu, lub gorączki, doradza się natychmiastowy kontakt z lekarzem, gdyż mogą to być objawy tworzącego się krwiaka lub stanu zapalnego rany. Powrót do pracy i normalnej aktywności powinien mieć miejsce po 3-4 dniach. Pacjentka powinna unikać stosowania tamponów, ciasnej bielizny oraz współżycia,-  przez 6 tygodni .

POWIKŁANIA

Pacjentki, które przebyły labioplastykę są generalnie zadowolone z zabiegu, a ilość powikłań nie przekracza 5 %.Ewentualne powikłania związane z procedurą obejmują:

• krwawienie,
• krwiaki,
• stan zapalny,
• gojenie przez  ziarninowanie,
• asymetrię,
• nadmierne lub zbyt małe usunięcie tkanki,
• tworzenie się nerwiaków z następową hiperalgezją,
•  martwica wargi szczególnie w przypadkach z dużą resekcją,
• scalloping (od muszli św. Jakuba) – będący następstwem zakładania na brzeg rany szwów ciągłych, lub pojedynczych zewnętrznych, powodujących charakterystyczny , nienaturalny wygląd wolnego brzegu wargi sromowej. 

Czas trwania zabiegu: ok 40-60 min

Czas pobytu w AMC : 1 doba

Rodzaj znieczulenia: podpajęcze

Zalecany urlop:  3-7 dni

Całkowity czas rekonwalescencji: 4-6 tygodni