Celem zabiegu jest wycięcie całkowite gruczołu tarczowego lub określonej jego części w związku z występowaniem zmian patologicznych w jego obrębie. Zakres zabiegu określa chirurg operujący. Kwalifikacja do zabiegu odbywa się po diagnostyce endokrynologicznej obejmującej min. USG tarczycy, biopsje cienkoigłowe (BAC), badania hormonalne tarczycy wykonane w okresie przedszpitalnym. Czasami, przy występowaniu zaburzeń hormonalnych tarczycy (nadczynności lub niedoczynności), istnieje konieczność ich wyrównania przed przyjęciem do szpitala – pacjent przystępuje do zabiegu w stanie równowagi hormonalnej – tzw. eutyreozy.
WSKAZANIA:
OPIS ZABIEGU:
Operację wycięcia tarczycy rozpoczynamy od kilkucentymetrowego, poprzecznego cięcia na szyi, na wysokości około centymetra nad mostkiem.
Rozsuwając tkanki miękkie szyi docieramy do tarczycy. Delikatnie preparując gruczoł, pozbawiamy go unaczynienia za pomocą narzędzi do koagulacji tkanek, czyli diatermii. Używamy diatermii najnowszych technologii, co umożliwia nam zminimalizowanie urazu otaczających tarczycę tkanek, a w szczególności nerwów krtaniowych i przytarczyc.
Nerwy krtaniowe wsteczne i przytarczyce są strukturami położonymi na tylnej powierzchni gruczołu tarczowego. W zależności od stopnia deformacji tarczycy, spowodowanego chorobą tego narządu, mogą być przez nią przemieszczone, uciśnięte lub nawet zniszczone. Stosunek tych struktur do zdeformowanej tarczycy jest bardzo zmienny. Ich identyfikacja, a co za tym idzie ochrona, w największej mierze zależą od doświadczenia operatora. Używanie narzędzi najnowszych technologii do koagulacji tkanek to następny krok do zmniejszenia ryzyka uszkodzenia tych ważnych struktur.
W dalszym ciągu posługując się zaawansowaną diatermią odcinamy tarczycę od tchawicy, na której jest położona. Gruczoł w całości wyjmujemy z jego loży, znakujemy płaty i przekazujemy do badania histopatologicznego.
Dopiero uzyskanie wyniku tego badania pozwala na jednoznaczne określenie rodzaju schorzenia tarczycy. Badanie histopatologiczne jest żmudnym procesem. Może trwać nawet do miesiąca.
W loży po wyciętej tarczycy pozostawiamy dren. Usuwamy go najczęściej w dniu wypisu, czyli w drugiej dobie po operacji.
Rozdzielone wcześniej tkanki miękkie szyi zeszywamy szwami kosmetycznymi. Na skórę stosujemy kosmetyczne plastry zastępujące szwy. Pozwala to na uzyskanie bardzo dobrego wyniku estetycznego.
Dokonując wycięcia tarczycy należy liczyć się z możliwością wystąpienia dwóch najczęstszych powikłań: uszkodzenia nerwów krtaniowych wstecznych lub górnych oraz niedomogi przytarczyc.
Nerwy krtaniowe wsteczne są odpowiedzialne za poruszanie się strun głosowych. Nerwy krtaniowe górne natomiast – za barwę głosu. Ich uszkodzenie odczuwane jest przez pacjenta jako bardzo wyraźna chrypa, bezgłos lub duszność. Używanie zawansowanych narzędzi diatermicznych minimalizuje ryzyko takiego urazu. Dyskretna chrypka towarzyszy najczęściej każdemu zabiegowi wymagającemu intubacji tchawicy, zwłaszcza połączonemu z preparowaniem nerwów krtaniowych wstecznych. Ustępuje ona samoistnie po około 3-4 tygodniach (wraz z ustąpieniem obrzęku tkanek) i nie świadczy o jakimkolwiek uszkodzeniu nerwów. Przy operacji wycięcia tarczycy jest zjawiskiem normalnym.
Przytarczyce są bardzo delikatnymi gruczołami o zmiennej ilości i położeniu, które zawiadują gospodarką wapniową organizmu. Ich przejściowe niedomogi po operacjach tarczycy wynikają z zaburzeń ukrwienia przytarczyc, powstających podczas preparowania tych tkanek. U pacjenta spadek poziomu wapnia wyraża się mrowieniami, drętwieniami lub skurczami odczuwalnymi w dalszych częściach palców, uszu, nosa bądź języka. Mają one najczęściej charakter przemijający i ustępują same po około 6 tygodniach. Aby nie były one dla pacjenta odczuwalne, jest on przez nas zaopatrywany w preparaty wapnia i witaminy D, które endokrynolog odstawia w trakcie wizyt kontrolnych po zabiegu.
Naturalną konsekwencją całkowitego wycięcia tarczycy jest zatrzymanie produkcji hormonów tarczycy w organizmie człowieka. Są to hormony sterujące wieloma funkcjami w organizmie i musza mu być odtąd dostarczane w tabletkach. Regularne przyjmowanie tych hormonów jest warunkiem dobrego samopoczucia pacjenta po tej operacji.
PRZYGOTOWANIE DO ZABIEGU:
